15 december 2013 bericht in archief : "en weer wat bijzonders"

en weer wat bijzonders

Na de aankomstdag dan gisteren de eerste 'echte' dag hier in Schotland. We moeten even wennen aan dit huis, want het is het huis waar we afgelopen juni ook hebben gezeten en in de zomer is het top. Maar jaren geleden hebben we al besloten dat we hier niet meer willen zitten in de winter. Het is duur en groot en lastig te verwarmen. Ze hebben hier electrische storage heaters waar we geen zak van snappen. Je kiest voor ochtend of namiddag om de warmte 'los te laten'. Dat betekent dus dat de woonkamer overdag koud is, de keuken redelijk. In de avond is de woonkamer dan weer lekker warm. Raar systeem. Niks geen centrale verwarming en even de knop omdraaien voor warmte is er ook niet bij. Gelukkig hebben we ons electrische kacheltje altijd bij ons, dus kunnen we redelijk makkelijk de boel warmer krijgen, maar hoe groter de kamer... hoe meer we straks moeten afrekenen. Voor ons is het kleine huis dus prima en ook gezelliger.

Maar goed.... dat zijn de huisjes perikelen. Gisteren moesten we dus even naar de stad voor de auto en voor hondenvoer. Vooraf zouden we even de bestelde trout en vis ophalen die klaar zou staan. Helaas.... Er stond niks klaar en na 40 minuten wachten, kreeg ik eindelijk de doos mee. Ondertussen kreeg ik een lekkere warme pie en warme drank voorgeschoteld om de wachttijd wat te verzachten. S. zat zielig in de auto te wachten bij de hond, om in de gaten te houden dat ze niet aan haar poten zou gaan likken, want ze was lang buiten geweest in de regen. Ik dacht dat ik de motor had laten draaien met lichten aan, verwarming en ruitenwissers. Wist ik veel dat het zo lang zou duren, maar ik wilde ook niet dat de auto weer koud zou worden.

Ik wachtte dus en wachtte dus. Kreeg een SMS van S. vanuit de auto met de vraag of het smaakte allemaal. Hahahaha. Ja hoor best wel. Net toen er werd voorgesteld om het dan in de avond maar even te brengen, kwamen ze de doos eindelijk afleveren bij de winkel (de smokery). Eind goed al goed en ik spoedde me door het noodweer naar de auto. We zouden alleen nog op tijd zijn om hondenvoer te halen.

Ik zag al snel een berichtje op het dashboard. Iets over energie laag.... Ahum. Er gebeurde dus helemaal niks nada noppes toen ik de sleutel omdraaide. Accu leeg. Tsja, alles aan behalve de motor is niet handig.

Iemand die nog op de parkeerplaats stond, had geen startkabels. Ik dus weer naar de smokery en de dame daar vertelde dat ze wel startkabels had. Samen naar buiten en gelukkig was die andere man er ook nog. Hij wilde wel even helpen en zette de auto vlak bij mijn auto. Regen of niet, al snel stonden we met z'n allen onder de motorkap te turen en somde ik de instructies op uit het boekje. Maar waar zat nu de accu? Geen accu te zien en met een lampje (het was natuurlijk ook inmiddels donker) tuurden we onder de motorkap en vergeleken het plaatje uit het boekje met de auto. Ja, dat uitstekende ijzeren ding links zou het wel eens kunnen zijn en ergens was een kapje ook nog te zien dus dat zou moeten lukken. Nu de hulpauto nog. En zo werden langzaam de klemmen wat onzeker op de punten geplaatst die ik voorlas uit het boekje. De hulpauto werd gestart en daarna startte ik mijn auto. Geen ontploffing, geen knal of vonk en beide auto's draaiden. Daarna in omgekeerde volgorde de kabels er weer af. Ook opgelost!

Eindelijk konden we op pad naar het hondenvoer en net op tijd kwamen we bij de winkel aan.

Wat een aparte dag weer! Echt merkwaardig want de auto is net voor een beurt geweest. Ik hoop maar dat de accu gewoon goed is, en dat we niet ineens in de rimboe zonder hulp of mobiele dekking zonder accu staan! Ik stel me voor na wat herten fotograferen...hondje uitlaten aan het einde van de glen en dan weg willen rijden.... Geen idee wat we dan zouden moeten doen eigenlijk. Lopen denk ik!

Enfin, wie weet wat de tijd ons zal brengen. Morgen nu eerst zorgen dat de autodeur weer opent van binnenuit.