vrijdag, 06 april 2007
lelijkerds
Een eendenmoeder gezien met 13 kleine donsballetjes. Wat zijn ze schattig! Meerkoetjes zijn ontzettend lelijk als ze jong zijn zo met die kale koppies.... Maar het is toch wel leuk om te zien. Nog geen zwaantjes of fuutjes gezien vandaag.
gepost door mariette op
04:26 PM
lente
Lekker op een terrasje in het zonnetje gezeten vanmiddag, na een zoektocht naar eendjes en lammetjes. En dan opeens.... een andere moeder!
gepost door mariette op
04:23 PM
woensdag, 04 april 2007
ahold
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik schreef over de Ahold aandelen en het koersverloop. Ooit waren ze 9,20 voor de splitsing, ik besloot toen niet te verkopen maar in te gaan op het splitsingsaanbod. Nu stijgen de aandelen weer flink door en zijn tot mijn verrassing vandaag weer door de 9 euro grens heengebroken. En nu? Ik weet het niet. Achteraf altijd makkelijk kletsen. Als ik nu verkoop en ze stijgen door dan is het jammer. Als ik nu hou en ze dalen is het ook jammer.... Ik lees net het laatste bericht dat de koers door geruchten weer op het hoogste sinds februari 2003 is..... Mmmm lastig hoor.

Houden dan maar en hopen dat ze verder stijgen (op termijn). Dan is het niet meer jammer.
gepost door mariette op
12:04 PM
hoera
Ik weet nu waarom ik zo'n raar hoofd heb en ik nog steeds niet lekker ben na de griep van enkele weken geleden. Een flinke otitis en sinusitis. Lekker onderzoekje bij de KNO arts met zo'n camera in je neus en keel. Mmmm, even ontspannen mevrouw. Nou ja, dat kan ik wel. Lekker kuurtje nu en vervolgonderzoek. Zucht. De grootste druk even van mijn oor af nu.
Gelukkig zag ik gisteren wel weer mijn mooie man scharrelen. Die had ik al een weekje gemist, maar er is zo te zien niets met hem aan de hand! Ook de grote bonte specht hangt weer vrolijk te smikkelen. En een lekker zonnetje vandaag maakt ook weer veel goed!

Euh.. al die grasje schieten steeds de grond uit vanwege al het voer.....
gepost door mariette op
11:49 AM
zondag, 01 april 2007
dag A
Gisteren is A overleden. Ik schreef al enkele keren over het ziekteverloop en het was wel duidelijk dat ondanks zijn zonnige kijk, het een uitzichtloze toestand zou zijn. Wat een ontzettend raar idee. A die ik al meer dan 22 jaar ken. A die mijn eerste 'echte vriendje' was en waar ik zoveel mee heb gedeeld. De laatste weken heb ik hem niet meer gesproken. Steeds als ik belde, kreeg ik zijn vriendin die vertelde dat hij sliep. De laatste 2 weken kreeg ik alleen nog het antwoordapparaat. Ik weet niet zeker of ik treurig ben dat ik hem niet meer gezien heb in de afgelopen maanden. Nu herinner ik me hem tenminste wel nog hoe hij was.
Teruglezend zie ik dat hij het nog geen 2 jaar heeft volgehouden. In juli 2005 werd de diagnose gesteld. In september, toen ik in Noord Ierland was, belde hij dat er uitzaaiingen waren in de lymfeklieren. Daarna ging het een hele tijd heel erg goed, tot enkele maanden geleden, toen er ook uitzaaiingen in de longen werden vastgesteld en on top of that ook in de hersenen. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts.
Toevallig sprak ik vanavond over A en vroeg me af of ik wel bericht zou krijgen. Enkele weken geleden werd ik immers opeens gebeld door een van zijn vrienden, met de mededeling dat het erg slecht ging. Dat wist ik natuurlijk al, maar nu het toch zover gekomen is, hoor ik dus niets. Merkwaardig.
Wat voel ik eigenlijk? Ik weet het niet. Het is wel ontzettend raar dat er weer iemand overleden is van mijn eigen leeftijd, die ik zó lang al kende. En dan ook écht kende. Eerst J. die in augustus 2004 is overleden aan longkanker. Ook veel te jong en veel te vroeg. En nu A. Die nooit ziek was, en met wie ik zoveel gedeeld heb. Een hele periode uit mijn eigen 'jonge jaren' is daarmee afgesloten, want met niemand kan ik dat delen. Bijna de hele 'hondenperiode' met showen en fokken heb ik met hem gedeeld. Allerlei gekke gedachten en herinneringen schieten door mijn hoofd. Gekke herinneringen aan een mislukte vakantie in in Turkije. Aan zijn karakter en gekke dingen. Aan de prachtige hond die hij had en die ik showde. De hond waarvoor ik ooit een nieuw huis heb gevonden omdat hij alles bij elkaar blerde in huis en zelfs door de politie eenmaal is weggehaald.
Ik ben blij voor A dat het toch allemaal redelijk snel afgelopen is. Geen pijn door botmetastasen en geen ellenlange lijdensweg. Maar het blijft toch onbegrijpelijk en vreselijk oneerlijk.
En geniet ik nog geen uur geleden van jonge eendjes in de sloot die naar vliegjes in de lucht happen, nu opeens dit bericht. Geen leuke afsluiting van het weekend.

gepost door mariette op
08:54 PM