maandag, 18 juni 2012
ligconcert en klankreis
In het kader van het ultieme 'tingel tangel' bezocht ik een paar maanden (23 april) geleden met R. een 'ligconcert' in Voorburg. Zij had me daarvoor uitgenodigd. Ik had er nog nooit van gehoord en was benieuwd! Dit hadden we heel lang geleden al eens afgesproken maar die keer ging niet door vanwege enorme sneeuwval die dag. Dit jaar zou het er dan van komen en vol verwachting gingen we op pad. Een dekentje en een kussentje onder onze arm en in afwachting van alles wat zou gaan komen. Ik had van te voren al eens gekeken wat het nou precies inhield, en het zou ruim een uur duren, waarbij je met gesloten ogen luistert naar allerlei klanken van verschillende (soms merkwaardige) instrumenten. Wat er zou gebeuren tijdens dit uur, zou van jezelf afhangen en zou voor iedereen anders zijn. OK. we waren dus erg benieuwd.
Meteen toen ik over de drempel stapte in het 'centrum' voelde ik me al niet erg op mijn gemak. De ontvangst was niet al te hartelijk, de dame in kwestie en ik botsten vanaf moment 0 zou ik haast zeggen. Nadat we onze schoenen uitgedaan hadden, namen we plaats in een vrij koud zaaltje (of dat lag aan mij) op een dun matrasje en baalde ik meteen dat mijn dekentje zo dun en kort was. Nadat we eerst even naar een CD hadden geluisterd en ik me afvroeg of dit het nou allemaal was, begon het 'echte' ligconcert zoals het daar genoemd wordt. Met drie man (nou ja, twee vrouwen en een man) werden geluiden gemaakt. De meeste geluiden kwamen keihard bij mij binnen. Ergernis en irritatie streden om voorrang. Na een tijdje had ik het ijskoud, was ik stijf geworden en had ik enorme pijn in mijn rug. Ik zag dat R. zich ook al lekker op haar zij had gedraaid en bovendien nog lag te slapen ook. Zij wel!
Ik was alleen maar blij toen het was afgelopen en bedacht dat ik misschien wel zo op alles reageerde vanwege een enorme lever Qi stagnatie bij me (snel geirriteerd etc). Toen iedereen gevraagd werd hoe het concert was ervaren, vertelde iedereen blij welke herinneringen waren boven gekomen en hoe heerlijk het allemaal was geweest. Ik antwoordde droog dat ik vooral geirriteerd was en het niet fijn had gevonden.

Op de weg naar huis bespraken R. en ik onze ervaringen. Zij had het ook niet echt leuk gevonden, en vond het een beetje onsamenhangend geheel aan klanken. Maar toch intrigeerde het me wel. We bestaan immers voor een groot gedeelte uit water, en klanken en trillingen kunnen wel degelijk echt iets doen. Ik denk dat iedereen wel eens heeft ervaren wat muziek en klanken kunnen oproepen, soms tot tranen aan toe. Zou dit dan gewoon een verkeerde keuze zijn geweest? Of lag het aan mij of aan ons en aan het moment misschien? In het kader van 'onderzoek alles', besloten we dat we het ergens anders nog eens gingen proberen, want op mijn speurtocht wat het allemaal inhield, was ik op een ander centrum gestuit waar ze dit ook aanboden, maar dat een 'klankreis' noemden. Ik had daar ook op de foto klankschalen zien staan, en dat vind ik zelf heel erg interessant. We besloten dus opnieuw zoiets te gaan meemaken op een andere locatie.
Afgelopen vrijdag was het dan zo ver. Helaas maakte ik een fout en kon R. uiteindelijk niet mee, zodat S. mee zou gaan. Ik was dus 'dubbel' benieuwd, omdat S. helemaal niet 'into tingel tangel' is maar het op zich wel leuk vindt om eens mee te maken. Maar vergelijkend waren onderzoek zou dus door mij moeten gebeuren, met de beperking dat ik natuurlijk weer heel anders in mijn vel zou zitten tijdens deze sessie dan eind april.
Wederom met dekentje en kussentje (deze keer een lekker lange deken) dus op pad naar de klankreis. Deze keer een prettige ontvangst, lekker kopje thee en daarna naar de heerlijk warme zaal, waar matrasjes met kniesteuntje, dekentje en een kussen al klaar lag. Dat zag er dus al heel wat beter uit als start dan de vorige keer. Verder een enorme variatie aan allerlei instrumenten, gongs en klankschalen. Veel uitgebreider dan in het centrum in Voorburg. Het was uberhaupt heel anders: licht, schoon en warm en met een hele prettige sfeer.
Al gauw lag iedereen op zijn of haar matrasje en was het al snel rustig en vredig. Manon (die ook eigenaar is van het centrum) gaf een hele korte intro en leidde ons met haar prettige stem al snel naar een ontspannen toestand. Geen rottige CD dus! Daarna begonnen de klanken. Niet alleen met instrumenten deze keer, maar ook met stem en het viel al meteen op dat Manon een geweldige stem heeft. Zij kan niet alleen prachtig en zuiver zingen, maar ook nog eens fantastische geluiden maken (die later door iemand omschreven zouden worden als 'paringsdans in het oerwoud' wat de nodige hilariteit in de groep teweeg bracht). Heel bijzonder.
Deze keer ontspanning en associaties. Wat opvallend. Ik merkte dat tijdens het gedeelte met de klanken van de stem ik bijna een soort slappe lach 'aanval' kreeg. Ik voelde echt iets borrelen dat naar boven kwam en ik kon dat maar met moeite inhouden. Ik vond dat wel apart. Verder was er geen enkel geluid 'naar' of te hard.
Op een gegeven moment werden ook de klankschalen ingezet en ik merkte ineens dat mensen afzonderlijk ook echt een schaal op zich kregen. Omdat ik deze week heel veel pijn heb in mijn gewrichten, hoopte ik met heel mijn hart dat ik ook een klankschaal 'massage' zou krijgen. Ik was er helemaal klaar en 'open' voor. Uiteindelijk was ik aan de beurt en voelde ik ineens dat heel zachtjes een klankschaal op mijn buik gezet werd. Wat bijzonder! Ik voelde niet alleen de trillingen door mijn hele lichaam stromen, het werd ook nog heel erg heet op mijn buik. Daarna kreeg ik ook nog de schaal op mijn borst gezet en ik stelde me helemaal voor hoe de trillingen alles weer in balans brachten in mijn lichaam. Misschien flauwekul, maar aangezien ik er toch was, wilde ik dan maar het meeste eruit halen en als je pijn hebt, doe je misschien wel gekke dingen! Zalig was het.
Ik heb het geen moment koud gehad, en ook al kon ik het liggen op mijn rug niet tot het einde volhouden (pijn), het voelde goed. Aan het einde werden weer wat ervaringen uitgewisseld en dat was interessant om mee te maken. Ik ben namelijk erg benieuwd of de vrouw die naast me lag het net zo ervaren had als ik de eerste keer. Zij vond het namelijk niet echt prettig begreep ik.
In de auto bleek dat S. geen warm gevoel had gekregen van de schaal, maar ook geen schaal op zijn borst had gekregen. Hij had wel bijzondere herinneringen gevoeld tijdens de klanken en had het wel prettig gevonden allemaal. Ik had gek genoeg een soort klik met de man van de klankschalen. Hij zei me ook dat ik enorm ontspande door de schaal op mijn borst. Aan het einde heb ik zijn kaartje ook meegenomen. Ik heb wel het idee dat hij wist waar hij mee bezig was. Het grappige met die schalen is namelijk dat iemand die er veel ervaring mee heeft, kan horen hoe de klanken worden teruggekaatst en wat er dus gebeurt in het lichaam. Misschien wil ik wel eens een 1 op 1 sessie met die schalen. Ik vind het intrigerend en apart. Na de klankschalen kwamen nog diverse geluiden, klanken en instrumenten aan bod.
Deze keer had ik in ieder geval een heel ander gevoel aan de klankreis (een veel beter woord dan ligconcert) overgehouden en zou ik het zeker nog eens willen doen. Helaas wordt dat pas in oktober, maar dan heb ik iets om naar uit te kijken. Apart is het zeker!

Ik ben me ervan bewust dat dit enorm 'tingel tangel' is en misschien heel wazig overkomt. Maar het interesseert me en trillingen doen nu eenmaal iets. Voor wie meer wil lezen over klankschalen klik hier
gepost door Max op
10:55 AM