|
[terug naar: "woef is er klaar voor"] [Archives: januari 2014] [verder naar: "woef in de highlands"]
02 januari 2014 bericht in archief : "UK? Garage time - aflevering 5"
UK? Garage time - aflevering 5
Vandaag een heerlijk spannend ochtend gehad met woef op de West Highland Way. Ik was op tijd weer op pad naar huis gegaan en zou rond 3 uur thuis zijn. Heerlijk! Ik had het namelijk best koud. Maar ja... we zijn in de UK en mijn auto is geen UK liefhebber geloof ik. De eerste winter ging eerst de lamp kapot die je niet zelf kunt vervangen. Daarna een band die een klein gaatje had Dat viel gelukkig mee, want die kon gerepareerd worden en ik kon er zelfs nog meer naar de garage rijden. En later in september 2011 weer een band, wederom met een klein gaatje zodat we gewoon nog bij de garage konden komen. En om het rijtje weer compleet te maken, vorige winter natuurlijk weer zo'n kop lamp!
Dus het valt niet moeilijk te raden wat er nu weer aan de beurt was. De band! En hoe! Ik rij tevreden naar het huisje en droom vast over een warme douche en lekkere warme chocolade. Maar in de bocht vraag ik me af waarom de auto ineens zo raar stuurt en slingert en enkele meters later weet ik genoeg. Een klapband. Leger dan leeg en ik kijk beteuterd naar mijn auto. Maar wat een prima plek! Vlak voor een soort benzine station met een winkeltje. En hoewel ik verder geen dekking heb met de mobiele telefoon, zou het toch echt op een slechtere plek kunnen gebeuren.

We proberen eerst de band op te pompen met een compressortje maar dat lukt niet. Ineens is daar iemand met een busje met een zware pomp en die vult de band. Met luid gesis loopt de band weer net zo hard leeg en zakt de auto weer op de straat. Zucht. Dat wordt dus bellen, bellen en nog eens bellen. Met de ANWB en uiteindelijk met de artsen alarm centrale. De ANWB heeft namelijk computer storing. Ik wacht en wacht. Mijn schoenen zijn nat, mijn kousen zijn nat en ik bibber over mijn hele lijf. Ik wacht nog langer. Ik word teruggebeld, ik bel zelf weer maar het blijkt hier een feestdag en er komt dus niemand 'zelf'. Uiteindelijk gaat de eigenaar van de shop even eten en komt een vrouw aflossen. Ik kom met haar aan de praat en als de eigenaar weer terug komt, vraagt ze of ik bij haar thuis binnen wil komen met de hond. Zo gebeurt het dat ik met woef ineens bij haar in huis zit. Ze biedt me een aan en gemakshalve krijgt woef ook meteen 'dinner' samen met haar eigen honden. Ben benieuwd of ze last krijgt van de brokken en het blik maar ze schrokt het met plezier op. Op de vraag of ze met niet aan het 'force feeden' is, schud ik beleefd van niet. Hahaha ik moet er wel om lachen. Op dat moment wilde ik helemaal niets eten, maar als je bedenkt dat ik uiteindelijk niet om 3 uur maar om 19.30 thuis ben, was het toch wel fijn. Ontzettend balen voor S. die thuis zat te wachten en vanwege slechte communicatie niet echt wist hoe en wat. Geen leuke afsluiting op deze manier.
Na veel gedoe komt uiteindelijk toch om 7 uur een bergingsauto om de auto op te halen. Die staat dus nu in Oban en ik ben thuis. Morgen verder. Jammer van de gloednieuwe winterbanden.
Antwoorden: 1 reactie
Bizar gewoon:-( Toch nog een geluk bij een ongeluk!
Gepost door guus op 03/01/2014 08:51 PM
|