Vanmorgen eerst een taart gebakken voor mijn zus en haar vriend die me zouden brengen vandaag. Om 8 uur stond de taart in de oven en al snel rook het hele huis heerlijk naar taart! Daarna wat verblijfsnaaldjes in mijn oor en wang ingebracht. Je weet immers maar nooit of dat iets doet. Om 10.30 was mijn zus hier en om 11.15 zaten we braaf in de wachtkamer van de kaakchirurg. Er zaten nog twee jonge meiden met hun moeder. Ook allemaal zenuwachtig en giebelig. Helaas liep de goede man enorm uit en pas tegen 12 uur was ik aan de beurt. De twee meiden waren toen al geweest. Voordat ik aan de beurt was, is al een foto gemaakt. Ik vond vooral het idee van de verdoving een beetje 'eng'. Gek genoeg ben ik normaal wel een held maar er is inmiddels al zoveel gebeurd, dat het op een gegeven moment gewoon genoeg is blijkbaar.
Gelukkig was de kaakchirurg een enorm aardige en rustige man. Hij viel af en toe in als anderen met vakantie waren, en had dus geen maatschap of ziekenhuis stress. Dat scheelt een hoop, want die man zat daar duidelijk heerlijk te hobby-en en iets te doen dat hij erg leuk vond. Prettig dus voor de patient!
Rond 12 uur zat ik ineens in een rode stoel en kreeg ik te horen dat het wel logisch was dat ik pijn had gehad. Ik ben dus nu vol goede hoop dat we inderdaad de schuldige hebben gevonden die me 2 maanden pijn in mijn bek heeft gegeven. Dat zou erg fijn zijn! De verdoving viel me heel erg mee, hoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik flink wat dentinox op mijn tandvlees en gehemelte had gesmeerd van te voren. Daarna was ik iets te vlug aan de beurt voor de eigenlijke ingreep. Eigen schuld, want ik had moeten zeggen dat ik wat langer tijd nodig had voordat verdoving werkt vanwege de EDS. Al snel zat ik dus in een andere stoel met een lap over me heen en met een hele aardige assistente die me uitlegde wat ze gingen doen. De ingreep was wel even (erg) pijnlijk, maar dat was daarna ook weer snel weg. Wat eruit kwam zag er niet al te best uit. Achterlijk natuurlijk dat dit dus niet eerder gebeurd is. Daarna een gaasje met een speciaal spul erin vanwege mijn antistolling en daar bijt ik nu nog steeds op. In de auto ging de verdoving eindelijk werken en dat werkt nu ook nog door. Het enige vervelende is het bloed dat een beetje uit het gaasje druppelt (met speeksel) want daar word je een beetje misselijk van.
Maar alles gaat over voordat ik een jongetje ben! Voorlopig gaat het prima. Ik heb wel onwijs trek inmiddels, zeker ook door de geuren van de lekkere taart. Ben benieuwd of ik nog pijn ga krijgen, maar dat zie ik dan wel weer. In ieder geval is het achter de rug en is een grote stoorzender uit mijn lichaam verdwenen. Dat is vast heel erg fijn.
Antwoorden: 7 reacties
Ach jee, arme jij!!!
Te hopen dat je nu inderdaad van je klachten af bent.
Misschien nog wat Arnica globuli, om zwelling en ontstekingen tegen te gaan?!
Sterkte en een goed herstel!
Gepost door Jannie op 02/03/2012 04:18 PM
Je vorige bericht las ik nu.
Mij heeft in ieder geval de Arnica na een bezoek aan de kaakchirurg heel goed geholpen.
Gepost door Jannie op 02/03/2012 04:21 PM
o ja... vanaf gisteren al arnica. vandaag ook samen met traumeel. alles wat ik er zelf aan kán doen, die ik :-)
Gepost door max op 02/03/2012 04:36 PM
Oei... dat zijn echt geen leuke dingen, maar ben wel blij voor je dat het ding eruit is...ik moet ooka ltijd zeggen dat het langer duurt voor de verdoving zijn werk doet...balen dat je dat vergeten was...Maar dit is achter de rug, nu goed koelen en ik hoop heel erg dat je zo min mogelijk napijn zult krijgen...
Gepost door Linda op 02/03/2012 07:34 PM
Sterkte daar!
Gepost door Nel op 03/03/2012 12:38 PM
gaat het vandaag beter?
moet je nog iets als pijnstiller slikken of wás dit het nu?
Gepost door Jeanne op 03/03/2012 02:09 PM
Beterschap! Het is te hopen dat je nu blijvend van de pijn af bent!
Gepost door guus op 03/03/2012 09:31 PM