De tranen druppen op mijn toetsenbordje terwijl ik dit tik en terwijl ik net naar de foto's zat te kijken van de afgelopen dagen. Een foto als ik mijn hand op het buikie leg en de puppies voel bewegen, een foto als ik met de stethoscoop aan het buikie luister, op zoek naar puppyhartjes. Dat is mooi om te horen. Heel snel en heel ver weg tikken alle puppyhartjes in Ziva's buikje. En net nu het spannend en schattig wordt, moet ze weg. Als ze eenmaal haar puppies heeft, vind ik het minder erg dan de eerste week. Dan zie ik haar zielig zitten in een andere omgeving. Dat is waarschijnlijk helemaal niet zo, en als het al zo is, kan ze het toch niet onthouden gelukkig. Maar dan nog. Morgen gaat ze weg. Geen snurkies meer, geen zuchtjes en steuntjes. Geen Ziefje die zuchtend opstaat en weer achter me aan slentert en zich op een ander bedje ergens in huis laat vallen. En geen blij kwispelend hondje meer achter de ramen naast de deur. Ze is in ieder geval wel in een prima conditie, dus de bevalling moet gewoon goed gaan. Ze heeft vast ook genoeg melk. En over een dag of 63 kan ik haar weer ophalen. Maar 9 weken op een hondenleven is best veel. En ook al ga ik allerlei leuke dingen doen, ik ga haar ontzettend missen. Waarom mocht ze die pupjes nou niet gewoon hier krijgen....
Antwoorden: 4 reacties
Voor jou is het dus niet alleen een blijde gebeurtenis.
De twee maanden zijn gauw genoeg om.
Gepost door guus op 16/07/2011 10:49 PM
weet niet wat ik nu moet zeggen. kom op ziever-de-piefje, zet 'm op en krijg een stel mooie pupjes; kom op baasje, ze komt weer bij je terug toch
Gepost door anneke op 17/07/2011 09:43 PM
63 dagen lijkt mij hartstikke lang!
Gepost door Jeanne op 17/07/2011 10:00 PM
Afscheid nemen is nooit leuk. Ik hoop dat het een troost voor je is, dat het niet een afscheid voor altijd zal zijn.
Sterkte!
Gepost door Jannie op 17/07/2011 11:30 PM