|
[terug naar: "dames trio"] [Archives: maart 2010] [verder naar: "ze blijven maar komen"]
06 maart 2010 bericht in archief : "trombose"
trombose
Jammer maar waar, ik heb wéér trombose. Die ellende begon al in 1990 toen ik voor het eerste een enorme trombose kreeg en een longembolie. Deze keer begrijp ik er helemaal niets van. Ik ben veel in beweging, rook niet en heb geen overgewicht. Maar het is toch gebeurd en ik voel me ontzettend in de steek gelaten door mijn eigen lichaam waar ik - naar beste weten - goed voor ben. Het begon allemaal al 2 weken geleden toen ik - na het dragen van nieuwe schoenen - pijn kreeg aan de buitenkant van de linker enkel. Er vormde zich ook een bult die goed te voelen was. Ik kon eigenlijk mijn been niet naar beneden houden, maar het dragen van een compressie kous (de zwaarste klasse 3 dus) hielp wel wat. Ik dacht eerlijk gezegd eigenlijk vrij snel aan iets met de vaten, maar dat blijf je toch lekker wegduwen omdat het gewoon niet te geloven zou zijn! Het leek soms even wat beter te gaan om vervolgens weer keihard terug te komen. Pijnstillers hielpen redelijk goed, dus tsja dat duw je maar weer door. Toen de pijn zich ging verplaatsen en ook naar de achterzijde van de knie ging, wist ik eigenlijk wel hoe laat het was. Afgelopen donderdag dus toch maar in alle vroegte gebeld en diezelfde middag nog werd een echo gemaakt en een d-dimeer geprikt. Op de echo was op meerdere plekken een trombus te zien. Ik was verbijsterd en keek verwilderd naar het scherm. Op die plaatsen heb ik nooit eerder problemen gehad, want bij mij was het (helaas) altijd in de bekkenvenen raak (waardoor ik nu nog steeds last heb van dat been). Omdat ik natuurlijk idioot veel collateralen (nieuw gevormde vaatjes die het lichaam zelf aanmaakt als afvoer) heb in het been, kan er heel wat gebeuren voordat het been echt erg dik wordt.
Het is onwijs klote. Op één of andere manier moet ik nu dit snel vergeten. Natuurlijk ga ik dóór zoals ik deed en doe, maar ik ben gewoon verbijsterd (en boos) dat dit gebeurd is en mijn lichaam me zó in de steek laat. Hoe ik dit proces moet stoppen is mij niet duidelijk eerlijk gezegd. Het blijft maar doorgaan.

In ieder geval is het mooi weer. Gisteren kreeg ik mooie plantjes die ik lekker in de hangbakken bij de voordeur ga zetten vandaag. Ik hoop dat ze de koude overleven maar ik wil gewoon nú tegen iets vrolijks aankijken als ik naar de voordeur loop. De tuin schiet al flink op en zal maandag dan (eindelijk) klaar zijn (hoop ik). Laat het zonnetje nu maar komen, des te sneller kan ik dit allemaal weer ergens een plekje geven en achter me laten.
Antwoorden: 3 reacties
Wat ontzettend balen voor je! Dat dit ineens uit de lucht komt vallen. Ik weet hoe ontzettend je goed je bezig was (en nog) met je lijf..... en dan ineens dit......inderdaad klote.
Gepost door Nel op 06/03/2010 11:38 AM
Het is een heel nare gewaarwording om ondanks een gezonde lifestyle de trombose weer terug te krijgen. Gelukkig heb je zelf ervaring, kennis en kunde in huis om er mee om te gaan en de nadelige gevolgen zo veel mogelijk te verminderen en te vermijden.
Gepost door guus op 06/03/2010 12:44 PM
Zoiets past nooit in je schema! Je kunt jezelf in ieder geval geen verwijten maken, omdat je juist zo gezond bezig was. Sterkte en beterschap! Liefs van Jannie
Gepost door Jannie op 07/03/2010 07:07 PM
|