31 december 2011 bericht in archief : "terugblik 2011"

terugblik 2011

Traditiegetrouw kijk ik altijd terug naar het afgelopen jaar. Weer zit ik op ht rottige houten stoeltje naast het raam met uitzicht op Loch Etive. Toevallig vroeg de verhuurster van de cottage gisteren wat ik had gedaan het afgelopen jaar. Ik moest even nadenken en praatte er maar vlug overheen door te vragen welke tandartspraktijk zij eigenlijk had. Ik kon toch moeilijk antwoorden dat ik niets had gedaan.

Het was allereerst al een raar kort jaar, want ik was lang in de UK. Mijn diploma uitreiking van Chinese geneeskunde op 8 januari heb ik daardoor gemist. Pas half februari was ik weer thuis. De eerste maanden van het jaar was ik dus vooral aan het zwemmen en aan het bewegen. Dat is erg goed geweest, want dat heeft me toch bijna het hele jaar door geholpen. Het was die maanden schitterend mooi weer en ik genoot met volle teugen van de schone lucht. Het zwemmen hielp niet helemaal voor het volle jaar, want als ik in twee kernwoorden het jaar zou moeten weergeven, dan zijn dat de woorden 'pijn' en 'pups'. Maar het was ook het jaar van de gadgets, want ik kreeg en geweldige televisie en ik maakte voor het eerst kennis met smartfones en tablets!

Vooral de eerste 'p' van dit jaar (pijn) heeft erg veel energie gekost en drukte toch wel een stempel op het hele jaar. De pijn kwam opzetten begin augustus en duurt nog voort, maar in veel mindere mate. Eigenlijk zakte net rond half december de intense vlammende pijn die langs mijn been naar beneden schoot vanuit mijn rug voldoende af om weer te kunnen zitten. Daar was dan ook van alles aan gedaan, van manuele therapie tot osteopathie en acupunctuur. Maar vooral oefeningen. Veel oefeningen. En dat kost tijd, heel veel tijd. Ik ben in november ook enkele dagen gaan zwemmen in een warm zwembad van een hotel op de Veluwe. Twee maal per dag ruim een uur zwemmen, veel lopen en tussendoor niets. Dat verbeterde de boel ook een beetje. Wat nu precies het zetje is geweest naar de echte verbetering, weet ik dus al lang niet meer. Maar goed, hoewel het probleem niet weg is, is de pijn gelukkig weg. Het blijft toch een beetje krakkemikkige bedoening dat lichaam helaas.

Hier in Schotland kreeg ik ineens pijn in mijn mond. Idioot hoeveel pijn dat kan doen. Zo maak ik voor het eerst kennis met de tandarts hier in Oban. Het begon al op de boot en duurt dus al even. Maar het lijkt er weer op dat de naalden die ik gisteren in mijn gezicht plaatste weer wat hebben gedaan, net zoals in het begin. Het is alleen geen pretje om naaldjes bij jezelf te zetten en al helemaal niet in het gezicht. Maar goed, alles voor een goed doel. Maar het is wel vervelend dat het ene ongemak werd ingeruild voor het andere. Ik zou zo graag willen dat het weer eens 'gewoon' werd allemaal.

Verder ook leuke dingen natuurlijk. In maart wierp ik me op als ijsvogel beschermer en met succes. Die achterlijke beheerder van het natuurgebied had ineens alle overhangende takken weg laten zagen, waardoor de nestelende ijsvogeltjes geen foerageerplek meer hadden. Ijsvogeltjes zijn na de strenge winters van de afgelopen twee jaren toch wel zeldzamer geworden, dus daarvoor wilde ik me dan wel even druk maken. Tot en met de inspectie aan toe is mijn actie gegaan en ons zorgvuldig nagebouwde fourageerplekje nabij de nestplaats met grote takken die we elders vandaan sleepten, werd een succes. De kleintjes zijn uitgevlogen en ik heb herhaaldelijk de ouderdieren gezien. Wie weet komt er volgend jaar weer een nestje.

In maart was ik met Ztje op Terschelling en hebben we heel wat kilometers gemaakt samen. In augustus was ik weer op het eiland, maar dan zonder Ztje, want zij had pups!

In mei werd Ztje namelijk ineens loops. Maanden vroeger dan gepland en dat betekende een hele omschakeling van alle plannen. Ineens moest ik heen en weer rijden voor de dekkingen en keek ik met argusogen naar haar buikie. Voor mij hoefde het allemaal niet zo nodig, want ik zou immers Ztje ineens moeten missen gedurende de zoogperiode. En wie weet hoe ze zou zijn na het nestje? Maar het was nu eenmaal de afspraak met de fokster van wie ik Ztje gekregen had, dat ze nog eenmaal terug moest voor haar pups. Ik heb dus goed voor haar gezorgd en eind juli werden in goede gezondheid dan 7 dwergjes geboren. Dat was natuurlijk ontzettend schattig en wekelijks ging ik de ukkies bewonderen, fotograferen en filmen. Het hele overzicht staat op deze pagina.

Terwijl Ztje drachtig was en steeds dikker werd, kocht ik een fiets. Eerst maar een tweedehandsje om te proberen of dat wel zou gaan. Het was heerlijk weer om te fietsen, maar achteraf gezien heeft dit waarschijnlijk bijgedragen aan het erger worden van de pijn in de rug. Voorlopig zit fietsen er dus even niet in. Het is dus maar goed dat ik geen peperdure fiets kocht.

In juli liep ik ook mee tijdens de Heldenrace, een loopje voor het goede doel over 6 km. Ik koos voor de Hersenstichting omdat het werk van deze stichting me aanspreekt mijn eigen CVA's. Totaal werd maar liefst 800 euro gedoneerd door lieve vrienden, familie en kennissen. Daar was ik ontzettend trots op. Ztje heeft braaf mee geoefend voor dit loopje en vond het allemaal best ondanks haar dikke buikie.

Omdat Ztje maar liefst 9 weken weg zou blijven gedurende de zoogperiode, had ik die tijd volgepland met allerlei andere dingen. Zoals geschreven dus Terschelling, maar ook Spanje tijdens mijn verjaardag en Lincolnshire stonden op het programma. Medio september was ik weer thuis en kon ik Ztje gelukkig weer ophalen.

Helaas ging het daarna niet helemaal van een leien dakje, want in oktober ging - net zoals nu - haar pootje kapot en maakte ik voor het eerst kennis met de wereld van hondenschoentjes. Die zaten overigens prima, dus dat bleek een prima oplossing voor het probleem. Inmiddels zijn deze schoentjes zelfs doorgesleten en zijn er voor de achterpootjes rode onderweg. Voor de voorpootjes heeft ze al mooie rode schoentjes. Gelukkig heeft Ztje sinds zij alleen nog vleesvoeding krijgt nooit meer last gehad van haar maag of darmen. Dat was in 2010, toen ik haar net had wel anders. Het voetje van Ztje is gelukkig weer geheeld als we een paar dagen richting Sauerland vertrekken. Weer fijne schone lucht!

In november krijg ik dan ineens de vraag of ik een kind van Ztje die bij de fokster blijft, tijdelijk wil opvangen en wat wil opvoeden. De basisdingetjes zoals zitten en blijven en een beetje socialisatie is nodig. Na beraad wil ik dat wel doen en dat was een ontzettend vermoeiende tijd. Ik had van te voren gelukkig al bedacht dat het vast achteraf erg leuk zou zijn, als ik naar de foto's zou kijken. Dat klopte. Ik stond de hele dag buiten voor mijn gevoel en deed niets anders dan puppy laten plassen en puppy bezig houden. Het was wel een schatje en vol trots deed ik met mijn leerlinge voor wat ze allemaal geleerd had toen ik haar half december weer terug bracht. Ztje vond het allemaal geweldig.

En dan ineens is het alweer midden december. De pup is net weg en we gaan weer richting Schotland waar we al enkele jaren Kerstmis vieren. Helaas is het dit jaar pestweer met bijna iedere dag regen, maar we hebben toch een droge dag gehad waar we hertjes zijn gaan kijken.

Het is dus een beetje vreemd jaar geweest. Het was het allereerste jaar zonder studie. Dat voelde wel als een bevrijding eigenlijk. De opleiding Chinese geneeskunde die ik in 2007 startte was ontzettend intensief maar zo interessant. Ik was desondanks erg blij dat eind 2010 alles was afgerond en ik begin 2011 het diploma kreeg. Ik was zelf qua lijf nooit zo ver gekomen als ik die opleiding niet had gedaan. Nog steeds is het gewicht dat ik 'wegdeed' er niet bijgekomen. Pas in 2009 maakte ik de switch naar een andere manier van eten en viel ik meer dan 25 kilo af. Dat is nog steeds zo. Ik kan ontzettend (vr)eten en ben nog steeds gek op ijs. Maar over het algemeen doe ik het toch wel anders en met succes. Ik weet wat over thermische eigenschappen van voedingsmiddelen en over de smaken die organen al dan niet verzwakken of versterken. En dat is handig in de praktijk. Ook nu met die stomme pijn, neem ik dan (uiteindelijk) toch maar mijn toevlucht tot chinese geneeskunde. En vreemd genoeg toch wel met succes. Dat is leuk en erg handig.

Wat de toekomst gaat brengen weet ik niet. De mankementjes aan mijn lichaam laten zich helaas niet met een naaldje of een ander voedingsmiddel verdrijven, maar alles wat ik kan doen aan ondersteuning wil ik doen om zo lang mogelijk te kunnen functioneren. Als ik soms zie hoe anderen een hele dag in de weer kunnen zijn, dan word ik wel eens met mijn neus op de feiten gedrukt dat het allemaal toch niet zo OK is, maar over het algemeen ben ik eigenlijk heel tevreden en krijg ik langzaam toch vrede met alles.

Hoewel... als iemand dan weer vraagt 'wat deed je het afgelopen jaar eigenlijk...?' dan vind ik dat nog steeds een moeilijke vraag. Want op mijn vrolijke antwoord 'niets' krijg ik dan toch wel wat vragende blikken.