|
[terug naar: "nieuw paardje"] [Archives: april 2010] [verder naar: "bijna lente"]
01 april 2010 bericht in archief : "weer thuis en verrassing"
weer thuis en verrassing
Gisteren stapte ik op de boot terug naar huis. Het was absoluut rotweer met een harde storm en keiharde regen, dus ik heb niet meer paardgereden. Dat het regende vond ik niet zó erg, want ik had eigenlijk ontzettend vermoeide benen, dus was het uiteindelijk wel welletjes zo. Ook niet meer gezwommen maar lekker rustig een bad genomen, lekker gegeten en daarna op weg naar newcastle gegaan en nog de laatste dingetjes gekocht. Was een prima einde van de dag en ik was op tijd bij de boot, waar ik snel kon inschepen en naar de hut kon. Toen ik in de hut was aangekomen, heb ik eerst Marley & Me op de DVD zitten kijken, maar ik was eigenlijk erg moe, en besloot maar lekker vroeg te gaan slapen.
Toen ik in bed lag, voelde ik ineens mijn hart totaal op hol slaan. Ik merkte dat de pacemaker iets raars deed, en ik had dat al eerder in een hut op de boot, toen ik bovenop de motoren lag. De sensoren voelden kennelijk toen de trillingen aan als activiteit en deden ook iets geks. Ik heb me maar weer aangekleed en heb om een andere hut gevraagd, die ik ook kreeg. Daar merkte ik niet veel verschil, en het rare was dat ik bij activiteit niets merkte. Ik vroeg me af of de pacemaker op VVI was overgegaan (dat is een soort spaarstand, waarbij de pacemaker op één draad loopt), want dat voel ik namelijk meteen door een niet synchrone stimulatie. Even schoot nog door mijn hoofd dat er misschien een gebroken draad zou zijn, maar dat leek me ook niet logisch, en een ritmestoornis alleen op een zo gek laag ritme, leek ook niet voor de hand te liggen. Ik heb uiteindelijk toch wel goed geslapen en was om 6 uur wakker. Daarna nog even gedommeld tot 8.15 en toen merkte ik al dat we vast vertraagd waren, aangezien er nog geen omroep gekomen was (normaal rond 8 uur op de boot richting IJmuiden). Ik voelde nog steeds dat stomme ritme en voelde me er niet echt goed bij.
Uiteindelijk meerde de boot eindelijk rond 11.15 aan, bijna 2 uur te laat vanwege de harde wind. Dat gebeurt niet vaak, en is voor de dagjesmensen heel vervelend. Ik heb het ook een keer gehad richting de UK, toen was het nog véél meer vertraging.
Ik heb toen maar eerst lekker sushi gehaald in IJmuiden (het was inmiddels 11.45) en heb eens gebeld of ik de pacemakertechneut te pakken kon krijgen, want ook al was ik van de boot, het probleem en gevoel blééf bestaan. Helaas was hij bezig met een vervanging, dus niet bereikbaar. Ik ben toen richting huis gereden en heb het een half uur later nog eens geprobeerd. Hij vond het maar een raar verhaal, toen ik zei dat ik vermoedde dat de pacemaker volgens mij leeg was (en dus op de spaarstand overgegaan was). Ik óók, want twee weken geleden was ik nog bij hem, en toen kon ik nog maanden vooruit zelfs. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken... ik ben omgekeerd en om 1 uur was ik in het ziekenhuis. De programmer erop en.... LÉÉG!!! Ongelooflijk maar ik was dus niet gek, dat was in ieder geval alweer een geruststelling. Gisteren inderdaad juist nadat ik naar bed was gegaan was de EOL opgetreden (end of life). De grote grap was, dat ik vorig jaar op 1 april een controle had, en het toen leuk vond om tegen mijn familie te zeggen 'o jee.... de pacemaker bleek leeg'. Maar nu is het dan echt zo en nog heel onverwacht ook.

Het komt slecht uit, want allereerst wilde ik de vervanging eigenlijk combineren met een andere ingreep, hetgeen ook al besproken was in het ziekenhuis met de betreffende artsen, en ten tweede sta ik nog op de antistolling. Maar dat laatste vind ik niet echt een probleem (meer) nu ruim een maand na de trombose. Maar vervelend is het wel.
Morgenvroeg heb ik een afspraak bij de cardioloog. Die had ik toevallig al en dat komt dus nu mooi uit. Maar ik vind het ook erg vervelend naar die arts toe, want dit is gewoon ongelooflijk achterlijk allemaal en niet gepland. Ik heb vorige week nog contact gehad met de fabrikant van de pacemaker over de levensduur, aangezien de melding na het uitlezen 2 weken geleden was: gemiddeld 4 maanden. En dat wordt dan berekend met hoog verbruik. Niemand verwacht dan dat de pacemaker nog geen 2 weken later gewoon léég is en al op de reservestand staat. Overigens ook de techneut niet.
Helaas liet de pacemaker zich niet anders programmeren aanvankelijk, zodat ik met die rottige stand door zou moeten tot de vervanging. Ik word daar echt niet goed van (letterlijk) want het is een snelle stand, op één draad die dwars overal doorheen gaat. Nou ja, het is wel duidelijk dat ik dat dus meteen merk, want hét moment dat de pacemaker op die stand is gegaan gisteren merkte ik het. Maar uiteindelijk heeft de techneut toch een slimmigheidje bedacht waardoor de settings zó zijn ingesteld nu, dat de hartslag toch kan zakken, en dat voelt een stuk beter natuurlijk. Joehei. En nu maar afwachten wanneer de cardioloog kan vervangen. Een bijzonder einde van een heel geslaagde vakantie die dus blijkbaar precies lang genoeg geduurd had.
Antwoorden: 2 reacties
Oh,oh, dat is helemaal niet mooi, vind ik:-( Wie het onderste uit de kan wil..... en wacht tot morgen.... Gelukkig ben je er zelf kalm onder! Sterkte!!!
Gepost door guus op 01/04/2010 09:10 PM
Waarom zou ik er niet kalm onder blijven? Eeerlijk gezegd begrijp ik niet helemaal wat je bedoelt. Misschien interpreteer ik het wel verkeerd, maar niemand wil het onderste uit de kan. Niemand - ook de techneut niet - had dit verwacht.
Een onterechte en onverdiende reactie.
Gepost door max op 01/04/2010 09:57 PM
|