|
[terug naar: "soesje"] [Archives: mei 2010] [verder naar: "schoothond"]
06 mei 2010 bericht in archief : "geen rennende pootjes meer"
geen rennende pootjes meer
Vandaag word ik om 6.45 wakker. Ik kijk op de wekker en zie ook dat het mooi weer is. Fijn! Beter buiten zijn dan in de regen. Dan bedenk ik me dat ik er helemaal niet op uit hoef. Dat er beneden geen kwispeltje zal zijn en geen hondenogen die me aankijken of we wel naar buiten gaan. Geen pup meer die blij met me mee naar buiten hobbelt. Dat ik geen wandeling meer hoef te maken waarbij ik moet opletten dat ze niet de dijk oprent, geen eendenpoep eet, geen konijnenkeutels en geen stukken hout. Dat ik niet meer op de terugweg word voorgesleurd richting huis omdat daar een voederbak met lekkere brokjes wacht. Dat ik geen knap hondje meer heb die meteen op de mat gaat zitten en haar pootjes uitstrekt om te laten afdrogen.
Soes is terug naar de fokster.
En daar zit ik dan achter mijn scherm. Het is stil hier. Héél stil. Ik was al zo gewend aan die rennende en sloffende pootjes. Aan het geduw tegen mijn knie of het springen om op schoot te komen. Er ligt hier nog een tennisballetje op mijn buro. Die zal ik straks nog even opruimen want die is niet meer nodig.
Voor mijn gevoel is het te vroeg. Ik móest naar de fokster terug om voer te halen, want dat had ik niet meer. En eergisteren had ik al een mail gestuurd dat het wel érg veel was op dit moment. Die stomme pijn na de wissel (die overigens inmiddels eindelijk minder wordt), en dat trombosebeen dat ook nog niet helemaal wil. Met een pup stá je namelijk ook ontzettend veel buiten. Wandelen dat gaat dan nog wel, maar met een pup ben je nou eenmaal veel buiten en speel je, of wacht je. Vorige week viste ik al een virusje uit de lucht, eergisteren had ik oorpijn door de wind en liep ik weer met een muts op en zo rommelde ik wat door de afgelopen dagen heen. En dat werd ineens een beetje veel.
Maar ja, Soes zou Soes niet zijn als ze eigenlijk vanaf maandag ook ineens een stuk rustiger werd, wende aan het ritme hier bij mij en zich nóg beter gedroeg. Maar de afspraak stond er al en ik denk dat het voor nu even beter is. Maar niet leuker.
Soes heeft wel veel geleerd, wat ook de bedoeling was natuurlijk. Veel hondjes ontmoet en hondentaal geleerd, nieuwe commando's, auto gereden, naar de markt geweest, naar de winkels en nog veel meer. Dus wat dat betreft was het geslaagd. Alleen veel te kort.
Dag Soes tot gauw!
Antwoorden: 3 reacties
Oei.... dit is een soort afkicken.... en dan is het ineens heel stil in huis...... Nu weer een beetje je draai zien te vinden. gr. Nel
Gepost door Nel op 06/05/2010 02:24 PM
Ach....die trouwe hondenogen, dan wordt je toch wel zwak hé. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is en dat het nu opeens enorm stil is in huis. Een virtuele knuffel van mij.
Gepost door Jannie op 06/05/2010 03:36 PM
Alles gaat voorbij,in dit geval helaas, Wat blijft zijn de herinneringen. In dit geval ook de tastbare gerinneringen in de vorm van de mooie verhalen van Soesje, die je maakte, en de prachtige foto's.
Gepost door guus op 06/05/2010 06:19 PM
|