|
[terug naar: "weer mooie man"] [Archives: januari 2010] [verder naar: "mobieltje"]
27 januari 2010 bericht in archief : "ta-tu-ta-tu"
ta-tu-ta-tu
Gisteren was het geweldig mooi weer. Koud maar kraakhelder en zonder wind. Een prima dagje dus om buiten te gaan lopen. Met de auto dus naar het natuurgebied en wat was het prachtig mooi! De weilanden waren wit met een dun laagje (ijs)sneeuw, de watertjes waren dichtgevroren en het zonnetje scheen. Allemaal prima dus. Ik was lekker warm aangekleed en ik genoot.
Dat genieten duurde een uurtje en toen kreeg ik ineens ontzettend pijn. Ik stopte met lopen en probeerde te bedenken wat ik nou voelde, waar het zat, wat voor pijn etc. Langzaam liep ik terug richting de auto maar de pijn wilde niet zakken. Was het de kou? Ik rekte en strekte eens met mijn armen maar er gebeurde niets. Ik wreef mezelf eens lekker maar ook dat had geen resultaat. Ik had het overigens totaal niet koud, maar ja, wat ík niet voel, voelt mijn lichaam misschien wel anders. Het voelde zo vervelend dat ik twijfelde of ik even in de golfwinkel zou wachten maar ik kon dan al uittekenen wat er zou gebeuren..... die mensen zouden vast een ambulance bellen dus dat dan maar niet. In de auto kon ik weer geen nitro vinden dus dat was ook niet handig.
Enfin om een lang verhaal kort te maken, thuis heb ik me omgekleed en nog even lekker wat warm water gedronken om te kijken of het een beetje af zou nemen. Dat gebeurde niet en omdat het me niet echt lekker zat en kou+inspanning toch een trigger is, heb ik toch de dokterslijn maar gebeld. Ik werd direct teruggebeld door de huisarts en die kwam eigenlijk vrij snel. Tsja en daar zit je dan. Die goede man (aardige vent trouwens) heeft braaf bloeddruk gemeten en saturatie en dat was allemaal prima. Hij belde de ambulance en die kwam. Gelukkig dus níet met sirene want dat vind ik helemaal een genante vertoning. Op het hartfilmpje was niets bijzonders te zien, dus ik vond het allemaal alweer mooi geweest en sprak af met de huisarts dat hij me nog even zou bellen later op de middag. Dat heeft hij ook gedaan (tweemaal trouwens). Die arme jongen (het is een hele jonge huisarts) had het er maar moeilijk mee, want ook ik weet hoe lastig het is om bijvoorbeeld maagklachten van hartklachten te differentieren.
Wat het nou geweest is, is me niet duidelijk. Het is in ieder geval weer weg en alles van gisteren lijkt nu een nare droom. Gelukkig maar. Ik heb trouwens geen idee wat ik zou/zal doen als het wéér zo heftig terugkomt. Ik ga er maar van uit dat het niet meer terugkomt. Raar middagje dus gisteren!

Overigens ga ik maandag maar eens kennismaken met die huisarts. Eigenlijk wilde ik naar een andere huisarts want ik had allerlei wilde verhalen gehoord over deze jongen. Maar ik vond het wel prima zoals hij was en deed eigenlijk, dus ik ga maar kennismaken en even een brief geven waar al mijn 'makken' in staan, want er stond dus niets in de computeren dát is niet handig. Ik bel nooit, maar juist die ene keer is het dan wel handig dat iemand ook weet wat er loos is.
Antwoorden: 2 reacties
Wat een enerverende dag is dit voor jou geweest. Hopelijk zal blijken dat het niets ernstigs was en je deze nare ervaring snel achter je kunt laten.
Gepost door guus op 27/01/2010 11:42 AM
Dat was schrikken..... hoop dat het inderdaad niet iets ernstigs was. Maar ja, de schrik blijft er nu wel even inzitten......
Gepost door Nel op 27/01/2010 01:01 PM
|