Alweer heel wat jaren geleden is een goede vriendin naar Singapore vertrokken. Voor die tijd liep ik bijna iedere dag met haar om de honden uit te laten. Ik had Emmy en Beer, zij liep met Quincy, een boxer mannetje. Gek genoeg hebben Beer en Quincy nooit ruzie samen gehad, terwijl Beer helemaal niet zo'n snoepie was met andere mannetjes. Bij vertrek naar Singapore is Quincy meegegaan en moest daarna een maand in quarantaine blijven. Hij deed het eigenlijk heel goed in Singapore en kreeg in 2002 gezelschap van een 'stray dog' die mijn vriendin van de straat had gered. De laatste maanden ging het niet goed met Quincy en ondanks allerlei behandelingen is dan nu toch de moeilijke beslissing gevallen. Sinds vanochtend is hij er niet meer.
Dat brengt ook weer herinneringen terug aan mijn eigen honden: hoe moeilijk het was om een besluit te nemen, als het echt niet langer meer ging. Dat is toch het nare van dieren in huis. Hoewel ik zelf heb ervaren dat ik er sneller vrede mee had wanneer de hond wat ouder en ziek was, blijft het gemis enorm wanneer een dier sterft. Gelukkig blijven de herinneringen. Ik heb aan Quincy ook veel herinneringen omdat ik in de eerste plaats mijn vriendin heb ontmoet door Quincy die toen nog een kleine doerak was, en natuurlijk omdat ik zo lang de hond bijna iedere dag zag.
M. ik leef met je mee. Het is ontzettend rot voor jullie. Denk maar terug aan de mooie jaren die je hebt gehad met Quincy. Het is goed zo.
Een héél oud plaatje dan als herinnering: v.l.n.r. Beer, Emmy, Quincy en nog net een stukje Airedale pup
Antwoorden: 5 reacties
Bijna ons hele leven weten we dat aan alle leven een einde komt.
Ondanks die kennis blijft het einde van een ons dierbaar leven een van de naarste ervaringen.
Gepost door guus op 03/11/2007 01:57 PM
Jij hebt al eerder afscheid moeten nemen....maar toch....Wat blijft zijn de mooie herinneringen! Overigens een leuke foto. Ik kan me levendig voorstellen, hoe jullie elke dag met de honden op stap waren.
Gepost door Jannie op 03/11/2007 07:46 PM
Zo'n beslissing nemen is heel erg moeilijk. We weten er alles van..... Een hond en een maatje en die moet je dan ineens laten gaan....... Maar wij kunnen/moeten die beslissing nemen. En dan inderdaad, moet je de tijd/de momenten koesteren die je met je maatje had. Sterkte jij en sterkte M.
Gepost door Nel op 04/11/2007 10:03 AM
wat een mooi stuk, Mariette.
Gepost door Jeanne op 05/11/2007 03:21 PM
het IS en BLIJFT verdrietig, dat afscheidnemen
Gepost door Margriet op 07/11/2007 07:26 PM