28 september 2002 bericht in archief : "kinderziekenhuis"

afgelopen donderdag in een kinderziekenhuis geweest. ik ga daar waarschijnlijk 'babbel in bed' doen en meewerken aan project sterrekind. babbel in bed is een soort interview waar je met kinderen praat over een bepaald thema.

nou lijkt dat allemaal heel leuk, maar al kijkend, luisterend en pratend donderdag kom je opeens tot de conclusie dat het helemaal niet leuk en makkelijk is. sommige kinderen zijn daar kind aan huis en hebben een ziekte die uiteindelijk fataal zal zijn. CF is een bekend voorbeeld.

donderdag was er zo'n meisje. kim heette ze. ze deed samen met een ander meisje een dansje op de ketchup song. de muziek lekker hard in de studio, voor de gezelligheid. kim heeft cf en dat betekent simpel dat ze er straks niet meer zal zijn. en dat is een heel vreemd idee. ze heeft een beugel, ziet er goed uit en gaat naar school, maar is wel kind aan huis in het kinderziekenhuis. moeilijk en eigenlijk niet te begrijpen. aan de ene kant denk je 'doe leuke dingen' aan de andere kant moet ze door met normale dingen, dus ook gebistregulatie alsof ze nog heel lang zal voortleven. dat zou kunnen. je weet immers nooit wanneer het einde komt.

vandaag dacht ik weer aan haar en aan de andere zieke kinderen die ik donderdag heb gezien. het laatste hoofdstuk uit mijn boek vandaag ging over rouwen en stervens begeleiding. zowel van omgeving als van patienten. toen schoten de beelden van donderdag weer door mijn hoofd en dacht ik aan mijn gesprekken met J, die iedere dag in het ziekenhuis werkt en probeert zo veel mogelijk de contacten met de kinderen te vermijden. zij heeft het er heel moeilijk mee, zo bleek uit de gesprekken.

ik zal er nog eens goed over nadenken. aan de ene kant lijkt het me geweldig om iets voor de kinderen te kunnen betekenen in een moeilijke periode, aan de andere kant is het omgaan met ziekte en dood niet makkelijk. zeker niet in mijn eigen situatie.

zucht