01 september 2002 opgeslagen bericht: "aanslag WTC"

wat gaat de tijd toch snel. op 11 september 2002 is het precies een jaar geleden dat de aanslag werd gepleegd op het World Trade Center in NY. het valt me op dat steeds meer programma's te zien zijn op de televisie, over de aanslag, over de tussenliggende periode en over mensen die daarbij betrokken waren.
vreemd genoeg kwam het voor mij ook dichterbij vorig jaar, doordat een dierenarts die ik kende (en die op onze website vragen van lezers beantwoordde) bij de aanslag betrokken is geweest.

lees verder

vorig jaar in september was ik in spanje, dat kan ik me nog goed herinneren. ik zag op de televisie opeens de rokende torens en het ongeloof toen de torens beide instortten. voor je gevoel is het dichtbij, maar toch ook veraf, want ik kende niemand die daarbij betrokken zou kunnen zijn. ik had geen kennissen of familie in new york wonen. ik weet niet meer of het een of twee dagen later was, dat ik een mailtje ontving van een kennis van A. het mailtje vertelde mij dat A. wellicht vermist was, dat ze in NY zou zijn voor een symposium, en dat ze die bewuste ochtend met 4 collegae zou gaan ontbijten in een gelegenheid vlak bij het WTC. het mailbericht kwam van een goede vriendin van A. die dagelijks contact met A had en vond dat wij (vanwege de site) moesten weten dat er iets aan de hand was.

ik vond het toen eerlijk gezegd nogal vergezocht, en dacht dat het allemaal wel erg toevallig zou zijn..... mailde dit toen ook. totdat het bericht kwam dat twee collegae waren gevonden, en zich hadden gemeld. S was overleden. op dat moment werd ik me pas bewust dat het werkelijkheid was. dat het inderdaad zo was dat onze A net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zou zijn geweest. wat vreselijk. S kende ik natuurlijk niet, maar ik begreep wel uit de eerste berichtjes dat S de vriend was van A, iets dat ik tot op dat moment niet eens wist.

A was echter 'kwijt'. het was wel duidelijk dat ze gevonden was, en leefde op het moment dat ze was weggevoerd. alleen waarheen en in welke toestand dit precies gebeurd was, was niet duidelijk voor de anderen, die ook gewond waren geweest, hoewel maar licht.

toen begon de onwaarschijnlijke speurtocht. in nederland zou je snel alle ziekenhuizen langsrijden en vragen, maar in de vs zijn zoveel ziekenhuizen en was er natuurlijk zo'n chaos. ik heb later begrepen dat er lijsten circuleerden waar iedereen op kon kijken of er een geliefde op stond. A is later gevonden door een omschrijving in de geest van 'iets met honden'. ze kon nauwelijks praten en het schijnt dat ze iets over honden had gemompeld (ze heeft zelf ook honden).

een vreselijk verhaal. ze is na maanden ziekenhuis en revalidatie weer enigszins op de been. het verlies van S is niet te verwerken. ik heb enorm meegeleefd en kan nauwelijks begrijpen en bevatten wat mensen hebben meegemaakt die betrokken zijn geweest bij deze ramp. ook na een jaar doen de beelden me nog steeds wat. ook de beelden van de mensen die ten einde raad uit de torens springen is enorm aangrijpend. ook verhalen van familie die nog net met getroffenen hebben gesproken aan de telefoon. afschuwelijk allemaal. al die mensen.

maar A heeft nog een lange weg te gaan. fysiek en emotioneel. ze is weer een beetje aan het werk als dierenarts. ze probeert haar leven weer op te pakken, hoewel het zwaar valt. wat ze zich precies herinnert van het hele gebeuren heeft ze (mij) nog niet willen zeggen. het moet afschuwelijk zijn geweest.

voor mij was het heel vreemd dat je echt net op een verkeerd moment op een verkeerde plaats kan zijn. ze woonde in maryland en was net op dat moment voor een symposium in NY.

A, als je op mijn log snuffelt kom je opeens deze tekst tegen. hoewel we dikwijls mailen hoop ik dat je weet dat ik nog steeds aan je denk en met je meeleef. ik vind je dapper en sterk.