Teruglezend zie ik dat hij het nog geen 2 jaar heeft volgehouden. In juli 2005 werd de diagnose gesteld. In september, toen ik in Noord Ierland was, belde hij dat er uitzaaiingen waren in de lymfeklieren. Daarna ging het een hele tijd heel erg goed, tot enkele maanden geleden, toen er ook uitzaaiingen in de longen werden vastgesteld en on top of that ook in de hersenen. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts.
Toevallig sprak ik vanavond over A en vroeg me af of ik wel bericht zou krijgen. Enkele weken geleden werd ik immers opeens gebeld door een van zijn vrienden, met de mededeling dat het erg slecht ging. Dat wist ik natuurlijk al, maar nu het toch zover gekomen is, hoor ik dus niets. Merkwaardig.
Wat voel ik eigenlijk? Ik weet het niet. Het is wel ontzettend raar dat er weer iemand overleden is van mijn eigen leeftijd, die ik zó lang al kende. En dan ook écht kende. Eerst J. die in augustus 2004 is overleden aan longkanker. Ook veel te jong en veel te vroeg. En nu A. Die nooit ziek was, en met wie ik zoveel gedeeld heb. Een hele periode uit mijn eigen 'jonge jaren' is daarmee afgesloten, want met niemand kan ik dat delen. Bijna de hele 'hondenperiode' met showen en fokken heb ik met hem gedeeld. Allerlei gekke gedachten en herinneringen schieten door mijn hoofd. Gekke herinneringen aan een mislukte vakantie in in Turkije. Aan zijn karakter en gekke dingen. Aan de prachtige hond die hij had en die ik showde. De hond waarvoor ik ooit een nieuw huis heb gevonden omdat hij alles bij elkaar blerde in huis en zelfs door de politie eenmaal is weggehaald.
Ik ben blij voor A dat het toch allemaal redelijk snel afgelopen is. Geen pijn door botmetastasen en geen ellenlange lijdensweg. Maar het blijft toch onbegrijpelijk en vreselijk oneerlijk.
En geniet ik nog geen uur geleden van jonge eendjes in de sloot die naar vliegjes in de lucht happen, nu opeens dit bericht. Geen leuke afsluiting van het weekend.
Antwoorden: 6 reacties
Lieve Max,
Ik ken je inmiddels goed genoeg om te weten hoe je dit raakt. Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen, heel veel sterkte en ik hoop dat je het een plaatsje kan geven.
Liefs,
Patrick
Gepost door Patrick op 01/04/2007 09:26 PM
Heel veel sterkte met dit verlies. liefs Nel
Gepost door Nel op 02/04/2007 07:41 AM
Koester alle goede herinneringen aan hem. Die zijn blijvend.
Veel sterkte!
Gepost door guus op 02/04/2007 03:26 PM
Troost
Je
mag
best
troost
zoeken
bij
mensen
omdat
je
verdriet
een
weg
moet
vinden
zoals
een
meanderende
rivier
Gedicht van Ina Sipkes de Smit (uit: Voor altijd in mijn hart-Kok/Kampen-
Veel sterkte! Liefs Jannie
Gepost door Jannie op 02/04/2007 03:28 PM
Wat ontzettend jammer en verdrietig! Sterkte om dit te verwerken, Mariët. en zoals Guus zei, geniet van de herinneringen. Zolang je die hebt, is A niet helemaal weg...
Gepost door Margriet op 03/04/2007 04:44 PM
Lieve Mariëtte,
Na de gestolen camera heb ik niet meer op het log gekeken, dus ik schrik me rot. Heel moeilijk zulke verdrietige gebeurtenissen. Ik sluit me aan bij Guus: mooie herinneringen helpen misschien om dit een plek te geven in je leven.
Liefs Rebeca
Gepost door Rebecca op 07/04/2007 03:40 PM