|
[terug naar: "dé bank"] [Archives: maart 2009] [verder naar: "zee arend"]
26 maart 2009 bericht in archief : "alleen"
alleen
Na het overlijden van de moeder van S. twee weken geleden is er heel wat gebeurd op emotioneel vlak. Op verschillende punten eigenlijk. Momenteel overvalt me af en toe een raar gevoel. Weemoed? Nostalgie? Ik weet het niet. Ondertussen lees ik in mijn studieboeken en leer ik dat mijn aarde-element uit balans is. Dat wil ik wel geloven ja. Vandaag al helemaal...
Sinds enkele maanden woont een oude buurvrouw (die ik al sinds 1986 kende) in een soort verzorgingshuis hier in de buurt. Ik had haar al eeuwen verwaarloosd. Je kent dat wel... 'te druk'..... Waarmee? Geen idee eigenlijk. Ik besloot daarom de oude tijdschriften die ik steeds voor haar bewaar vandaag eindelijk eens te gaan brengen. Je hebt namelijk eigenlijk altijd tijd voor iemand, ook al denk je van niet. Ik voelde me enorm schuldig naar haar toe. Ze was oud, en had nog maar weinig kennissen. Dat moet een heleboel eenzaamheid geven. Als je jonger bent en je bent nog fit genoeg om kennissen op te doen, dan is dat nog íets, maar als je zo oud bent, dan is een netwerk belangrijk. Ik wist al dat het oude netwerk totaal aan flarden was. Toen ze nog thuis was heb ik kort nog dingen voor haar gedaan, toen ze persé thuis wilde blijven. Dat thuiswonen ging helemaal niet meer overigens, en op een gegeven moment vond iemand haar thuis op de grond en is ze eerst opgenomen in het ziekenhuis. Ook al vreselijk dat zoiets op die manier moet gebeuren.
Toen ik vandaag op de vierde etage aankwam van het huis waar ze woonde, stond er een ander bordje bij de deur..... Ik dacht aanvankelijk nog dat ik een verkeerd nummer had onthouden, maar al snel bleek dat ze was overleden.
Ik stond helemaal perplex. Allerlei gevoelens stroomden door me heen, eigenlijk heel emotioneel. Ik voelde me al zo schuldig en nu helemaal. Zó eenzaam was ze dus. Ik heb er niets over gehoord. Dat is toch niet te begrijpen. Zo wil ik niet sterven. Wat een ellende. Daar stond ik dan met mijn tijdschriften in een afschuwelijk deprimerende omgeving waar ze was overleden kort geleden. Helaas wilde niemand me te woord staan over haar, hoewel twee hele aardige dames allerlei mensen gebeld hebben voor uitleg. De een was in overleg, de ander was aan het roken en de derde was afwezig. Hoe en wat zal ik dus voorlopig niet te weten komen. God wat voel ik me schuldig. Ik begrijp ook niet hoe het komt dat de man die wel vaker bij haar kwam niet de moeite heeft genomen om dit even door te geven. Allemaal vragen waar ik momenteel nog geen antwoord op heb. Misschien wéét hij het niet eens. Als je geen netwerk meer hebt, wie moet er dan voor jou zorgen dan anderen het te weten komen? Zo gaat iemand dus gewoon stilletjes en ongemerkt dood.
Het maakt me weer bewust van vriendschap en de rol van kennissen en een netwerk. Ik probeer altijd wel de lieve vrede te bewaren of zelfs te herstellen, ook als iemand vreemd reageert (bijvoorbeeld op mail). Zelfs als iemand zegt 'het ga je goed verder' in een rare bui, dan denk ik 'vriendschap van zo lang gooi je toch niet zomaar weg' en doe mijn best om alles weer in goede banen te leiden. Anderen doen minder moeite hiervoor en haken wel af. Misschien is het voor die mensen ook handig om eens dit soort dingen mee te maken. Om van zo dichtbij te zien hoe eenzaam je kan raken en hoe eenzaam je kunt sterven heeft mij vandaag zeer diep geraakt. Ik ben er helemaal van ondersteboven. Als ik dat dan vergelijk met de moeder van S. die met zoveel mensen en liefde om haar heen gestorven is...... Dat kan dus allemaal heel anders.
Dag J. Ik denk aan je. Rust zacht.
update inmiddels weet ik dat ze gevallen is, en in het ziekenhuis is overleden. een zaakwaarnemer van het ziekenhuis heeft de zaken vervolgens afgehandeld. wat een ellende. ik ga toch maar eens beginnen aan mijn 'zwartboek' met adressen, polissen en abonnementen etc. dan hoeven nabestaanden niet zo te zoeken tenminste......
Antwoorden: 2 reacties
Heel naar dat je dit is overkomen. Je moet jezelf geen verwijten maken denk ik. Een mens kan een bepaalde hoeveelheid zorg en medeleven aan. Wat je hebt gedaan voor haar was waardevol op zich.
Gepost door guus op 26/03/2009 03:03 PM
Thats rotten news, guilt in the head is terrible burden, please do not carry it in any case we can never change what has already happened. I can tell you from very solid experience that only the passage of time and an occupied body and mind can help keep you from the dark corners of conscience. Thankfully we are not meant to live forever just to be comfortable and hopefully usefull while we are here.
Gepost door Ron op 26/03/2009 03:15 PM
|