Stefan is weer thuis uit het ziekenhuis. De nieuwe CT scan van gisteren liet nieuwe afwijkingen zien in de linkerlong en nieuwe in de rechterlong en een kleine verbetering bij de oude afwijking links. Nou daar hebben we dus ook niks aan want het is dus eigenlijk een slechter beeld dan bij het begin van de opname. Het bloedbeeld is wel verbeterd. Zucht. Omdat het maandag ook pinksteren is, besluiten we samen met de longarts om naar huis te gaan. We krijgen uitleg over wat er mogelijk aan de hand is en wat ze daar nog mee en aan wil (gaan) doen. Daar gaan we dinsdag over bellen zodat we even na kunnen denken. Eerst weekend dus, slapen in eigen bed en even bijkomen.

Eergisteren wilde de internist nog niks horen over een nieuwe CT scan, vandaag ging het dan toch gebeuren. De high resolution ct scan die ik maandag al had voorgesteld. Idioot gewoon maar goed, ik zeg niks en het gebeurde dan vandaag toch. Nu even afwachten wat het resultaat is van deze nieuwe scan en wat we nu eens eindelijk gaan doen want inmiddels ligt Stefan nog steeds in dat stomme ziekenhuis. Ik ga dus braaf weer naar het ziekenhuis. Vandaag rij ik zelfs terug om pilletjes te brengen voor de duodenitis waar niemand verder iets mee doet en waar we dus maar zelf met iets homeopatisch gaan starten. Ik hoop dat hij dan een beetje eetlust gaat terugkrijgen, dat lijkt me ook handig. Helaas communiceerde een vriend van verderop niet goed waardoor ik heen en weer reed met mijn pilletjes terwijl hij een uurtje later op bezoek ging en ze mee had kunnen nemen. Zucht. Gelukkig kwam poes me meteen begroeten toen ik thuis kwam.

klik voor groot

Vanmiddag ben ik na het huisje meteen naar het ziekenhuis gegaan. Daar spraken we kort met de zaalarts en die kwam vertellen dat om 14 uur een gesprek zou zijn met de internist erbij. Dat was weer een succes maar niet heus. Aan de hand van de uitslagen van bloed, CT scan en PET scan had ik ook al wat dingen nagezocht en bedacht. De internist hoorde zichzelf vooral graag praten en vroeg op een gegeven moment wat bits aan mij wat ik dan voorstelde om te gaan doen. Ik opperde een HR CT scan maar dat vond hij belachelijk want er was al zoveel diagnostiek gedaan. Ik heb daarna de hele middag de pest in gehad dat ik me omver had laten kletsen door de goede man. Ik had gewoon weerwoord gehad en een reden kunnen geven voor deze nieuwe CT scan. Maar veel wijzer zijn we dus niet. We weten wel wat er allemaal aan de hand is maar er geen oorzaak nog gevonden. Het vervolg beleid is dus nog niet erg duidelijk op dit moment helaas. Afwachten maar weer maar echt blij word je er niet van.

Inmiddels zijn we alweer 2 weken verder na de opname van 4 mei. Het schiet niet op. Dit weekend is Stefan thuis met verlof. Aanvankelijk vond het hij het allemaal maar onzin maar het gaat duidelijk echt niet goed en inmiddels heeft hij het eindelijk zelf ook wel door. Geen eetlust, weer afgevallen (deze keer niet zo gek want hij eet niks) maar vooral het totale adem tekort met een piepklein stukje wandelen buiten. Hij dacht wel even van alles te gaan doen en te kunnen maar dat is dus niet zo. Toen ik vroeg of hij dit zo verder wilde, zei hij natuurlijk ‘nee’. Ik ga hem straks weer terug brengen. Ik hoop dat de temperatuur van 38.7 weer wat terug is gezakt na het slaapje. En ik hoop dan vooral dat het bloed morgen ook nog niet goed is zodat ze tenminste wel blijven nadenken wat er nu is. Want dit kan natuurlijk niet. Uiteindelijk kan het lichaam het wellicht zelf oplossen, maar wat valt er nu precies op te lossen? Wat is het? Morgen maar weer eens heel duidelijk maken wat er is en vragen waar ze eigenlijk naartoe werken. Want afgelopen vrijdag bleek ineens dat er geen cytologie was ingezet tijdens de BAL. Dat is natuurlijk een mega fout die (waarschijnlijk) wel hersteld kon worden. Jammer dat we nu langer op de uitslag moeten wachten. Zo achterlijk allemaal.